Spiderweb
I’m racking my brains again and I’m feeling down. I don’t know if I can bear this anymore. I’m exhausted, unhappy and slowly crashing. I want to get away, but I can’t. It feels like I’m captured in a big, sticky spiderweb from which I can escape, but of which I don’t know what kind of spider will appear this time. And I’m so afraid of this, I’d rather hang down mouse-still, hoping I wont call any attention, so the spider will depart or maybe starve, than risking being bitten and paralysed by the liquid dripping from his teeth, coming under his power, being tied up, so I can never get rid of his ability and being sucked dry until I become nothing more than just a wrap without any substance…
mensen kiezen eerder voor gekende zekerheden, ookal zijn ze daar niet gelukkig mee.
mensen durven meestal niet kiezen voor ongekende routes, ookal zijn ze mssch beter dan wat ze nu hebben.
mensen crashen liever mèt zekerheid
dan een ongekende sprong te wagen in het duister.
en sprong… naar beter? naar -zo blijkt vaak nadién- minder?
ze springen niet omdat ze oude zekerheden moeten loslaten, en bang zijn van nieuwe onzekerheden. wat voor kansen ze misschien in zich zouden hebben….
het is de angst om te verliezen.
want een slechte zekerheid is WEL een ZEKERheid.
en een nieuwe keuze moet die nog bewijzen…
niets is perfect, kt,
welke weg je ook uit zal gaan…
ik laat je niet alleen.
mclachlan zingt ook dat “even angels can fall”.
don’t worry, the spider is starving…
kt,
t is ingewikkelder dan het lijkt.